45 years

imgres

Wij haalden de gemiddelde leeftijd in de slecht bezette zaal enorm omlaag, maar dat was misschien omdat het de vroege voorstelling was van ’45 years’.

In de pauze was ik een soort opgewonden boos over de slopende, slaapverwekkende traagheid van de film, de grijze luchten, de seks die niet lukte, haar kleurloze jas. Allemaal clichés over ouder worden, zei ik – omdat ik het voorland had gezien waarvan ik niet wil dat het het mijne is.

Je bent zelf een cliché, zei een vriendin, althans, zo zei ze het niet, maar zo bedoelde ze het wel.

De tweede helft van 45 years zag ik met heel andere ogen. Twee mensen die samen toeleven naar hun 45-jarig huwelijksfeest en allebei heel anders omgaan met een grote liefde die er was voordat zij samen waren. Het was moeilijk om te begrijpen waarom zij, Kate, het zo moeilijk vond. Of misschien ook niet.

Het fragiele van het huwelijk, alles wat wordt gezegd en verzwegen, het paste ineens perfect bij het weidse, stille landschap.

Er waren zinnen die bleven hangen, zoals de vraag: waarom doen we de dingen niet meer waar we gelukkig van worden – vogels kijken en kevers zien in de bomen, pianospelen.

Soms was er een stukje blauwe lucht.

Als je je ogen openhield, dan zag je het.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *