In coaching gaat het vaak om lastige dingen. Om iets wat je moeilijk vindt. Soms gaat het over iets dat je pijn doet, of verdriet. We hebben allemaal de neiging om er boos over te worden, om er tegen te vechten of om het weg te stoppen. De situatie moet anders zijn. De ander moet anders zijn. Ik had zus of zo moeten doen. Dat gemopper en geklaag helpt even, het lucht even op. Je komt er alleen nooit een stap verder mee. Integendeel. Met een beetje pech zit je vast in een vicieuze cirkel zonder dat je weet hoe je daar nog uitkomt.

Wat echt heel erg helpt is om te beseffen dat je een keuze hebt. Dat je altijd een keuze hebt. Dat je je niet langer hoeft te blijven liggen in die kleine of grote modderpoel omdat het je allemaal maar overkomt zonder dat je er wat aan kunt doen. Er zijn altijd drie keuzes: verander wat je veranderen kunt, ga weg uit de situatie of accepteer het. En gedraag je daar ook naar. Dan kun je dingen doen die er toe doen, die je verder helpen, die van waarde of belangrijk voor je zijn.

Accepteren betekent niet dat je lijdzaam je lot ondergaat. Accepteren betekent dat je de dingen, de ander, de situatie of jezelf accepteert zoals ze zijn. Je hoeft het allemaal niet mooier te maken dan het is. Het is nog steeds niet leuk, maar je stopt met mopperen en klagen en boos worden. Je kiest er bewust voor om je op andere zaken te richten.

Je baalt bijvoorbeeld enorm van een vriend of vriendin, die nooit het initiatief neemt om wat af te spreken. Kun je het veranderen? Doe dat dan: zeg wat je dwars zit en vraag of hij of zij de volgende keer een voorstel wil doen. Misschien heeft de ander helemaal niet door dat het altijd zo gaat. Of je gaat weg: jij neemt geen contact meer op. Of je accepteert het: hij of zij is niet zo’n initiatiefnemer, maar deze vriendschap is wel heel belangrijk voor je, dus je klaagt er niet meer over dat jij altijd degene bent die een afspraak moet maken. Leuk vind je het nog steeds niet, maar je hebt er geen last meer van.

Of het zit je dwars dat jij altijd degene bent die de klusjes bij je ouders doet. Kun je het veranderen? Doe dat dan: bespreek je onvrede met je broers en zussen, of bel vaker een klusbedrijf. Of je gaat weg: jij doet het ook niet meer. De derde optie is: accepteren. Jij bent degene die de klusjes doet, het is niet leuk dat jij het altijd moet doen, maar het is zoals het is. Erover mopperen helpt niet en daar wordt niemand vrolijker van. En je vindt het fijn om je ouders te helpen, dat is belangrijk voor je.

Het mooie van deze ‘aanpak’ is dat het bijna bij alles werkt. Probeer het, uit ervaring weet ik dat het je leven een stuk lichter maakt en dat het je enorm kan opluchten als je niet langer ligt te rollen in die modderpoel. Als je je niet langer gedraagt als een hulpeloos slachtoffer, dat denkt – het loopt anders dan ik had gewild en ik kan er niets aan doen. Het slachtofferschap helpt nooit. Het voelt zoveel beter om niet langer het hulpeloze slachtoffer, maar de held te zijn van je eigen leven.

(Het is helemaal niet gek als het niet lukt om zelf uit de vicieuze cirkel te komen. Soms zit je zo vast in je eigen denkpatronen dat het heel erg moeilijk is om anders tegen iets aan te kijken. Veranderen is sowieso moeilijk – anders had je het allang gedaan. Ik wil je graag helpen – ook dat is al een keuze, een eerste stap om uit die vicieuze cirkel te komen. Mail me gerust op info @ janetvandijk.nl. )