Intussen in Canada – vrouwenvoetbal

soccer-fever-1-1434208-639x955

Intussen in Canada

Vrouwen gingen gewoon door met hun leven, maar allerlei mannen hadden het behoorlijk moeilijk met wat er de afgelopen drie weken in Canada gebeurde. Daar werd het zevende WK voetbal voor vrouwen gespeeld, met Nederland als debutant.

Waarom doen vrouwen iets waar ze niet goed in zijn, pruttelde iemand.

Dit is niet bedoeld voor voetballiefhebbers, mopperde een ander.

,,Vrouwenvoetbal, ook nu tijdens dit WK, op het hoogste niveau, ziet er nog steeds uit alsof er zeven heel slechte mannen meedoen’’, schreef columnist Nico Dijkshoorn in Voetbal International.

Hard hoorde ik ze weer zingen, de jongetjes uit mijn klas: meisjes zijn niks, meisjes zijn niks – ze weten niet eens wat voetballen is.

Ik vond ze lief.

Het harde zingen is zachtjes mokken geworden, uithalen met een scherpe pen, een verwoede poging tot verzet tegen dat wat al lang in gang is gezet – de verkwanseling van het mannelijke alleenrecht op voetbal.

– Maar ik kijk lekker toch niet.

Lief.

Zondag keken een recordaantal van 25,4 miljoen Amerikanen op televisie naar het vrouwenteam van de VS, dat wereldkampioen werd door met 5-2 te winnen van Japan. Ter vergelijking: de  basketballers in de finale van de grote NBA trokken 15,5 miljoen kijkers.

Het vrouwenvoetbal zit in de lift. Volgens de KNVB groeit het aantal meisjes en vrouwen dat voetbalt elk jaar met een paar procent, het zijn er nu in Nederland ongeveer 140.000.

Maar het wereldkampioenschap kwam hier niet tot leven. De meeste wedstrijden waren middenin de nacht, het toernooi was niet goed genoeg en Nederland speelde een onopvallende bijrol.

Het is overdreven om het niveau te vergelijken met dat van de mannen van Reiger Boys 4, maar het is ook raar om Messi-achtige toestanden te verwachten van een sport die relatief kort bestaat, waar een ploeg (Spanje) al 27 jaar onsuccesvol wordt getraind door dezelfde bondscoach, waar speelsters nauwelijks kunnen rondkomen van hun voetbalinkomen, als ze al fulltime prof zijn.

Zo verlies je altijd.

Het probleem van het vrouwenvoetbal is helemaal niet dat het te weinig lijkt op het mannenvoetbal, het probleem is dat het er te veel op lijkt.

Het is mij een raadsel waarom er is gekozen voor een kopie van het in de 19de eeuw ontwikkelde mannenvoetbal, dat sindsdien nauwelijks een verandering doormaakte.

Gelijkwaardig worden is iets anders dan hetzelfde zijn.

Ik had vrouwen een spannende, eigentijdse en flitsende variant gegund. Met doorlopende wisselmogelijkheden, een verbod om vanaf de helft van je tegenstander terug te spelen naar je eigen helft, met time-outs, zonder buitenspel, met misschien wel vier doelen, twee ballen of veertien speelsters.

If you can’t join them, beat them.

Als je niet met ze mee kunt doen, versla ze dan.

(Deze column verscheen op 8 juli 2015 in de regionale dagbladen van Hollandmediacombinatie)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *