Intussen in de VS – Adam LaRoche

adam

Ok, zei hij. Dan kom ik niet meer. Adam LaRoche leverde zijn contract in alsof het niets voorstelde. De 36-jarige honkballer van de Chicago White Sox koos niet voor zijn salaris van 13 miljoen dollar, maar voor zijn gezin. Moeilijk was het niet.

Zijn 14-jarige zoon Drake ging zes jaar met hem mee, naar alle trainingen en naar alle 162 wedstrijden in een seizoen. Met de White Sox was Drake op voorjaars-trainingskamp in Arizona, 2500 kilometer verderop. De jongen had zijn eigen locker. Hielp mee. Verzamelde de ballen tijdens de training. Speelde videogames met de mannen.

Het mocht, het was de afspraak. Best begrijpelijk dat Adam LaRoche niet meteen stond te juichen toen hij hoorde dat zijn zoon niet altijd meer mocht komen. Iedereen was dol op Drake. Sommigen noemden hem ‘de leider’.

(Een 14-jarige die de leider wordt genoemd van een professionele honkbalploeg. Alleen dat is al reden genoeg om hem uit het clubhuis te weren, zou je denken.)

Voor Adam was een compromis onbespreekbaar. ‘Het is niet aan de orde dat ik speel zonder mijn zoon.’ #familyfirst, twitterde hij. Nog nooit had Amerika zo van hem gehouden, nooit had ‘family first’ zo mooi geklonken. Dat de honkballer wel zonder zijn vrouw en dochter wilde spelen, daar hoorde je niemand over.

Een vader die zijn loopbaan opgeeft voor zijn kind verdient een standbeeld in een wereld waarin veel mannen niet minder willen gaan werken, uit angst dat het hun carrière schaadt. Dat risico kunnen moeders beter lopen.

Het is ook weer niet zo’n heel groot offer, als je zoals LaRoche al 70 miljoen dollar verdiende als honkballer, een ranch hebt en een vleesfabriek. Als je vorig jaar minder homeruns sloeg dan ooit, en wel aanvoelt dat je in je laatste seizoen lang niet altijd op het eerste honk zult staan.

‘Je krijgt er nooit spijt van als je genoeg tijd doorbrengt met je kinderen’, zei LaRoche. Alsof je alleen maar kunt werken als je je kind altijd mee mag nemen. Wat LaRoche deed was mooi en goed. Als de dochter van een vrouwelijke accountant bij alle vergaderingen zit en aan de lunchtafel is het stom, irritant en ongewenst.

Voor Drake is alles in een klap voorbij. Ineens is hij een gewone jongen van 14, die waarschijnlijk weer naar school gaat, ook maar een instituut waarvan ooit is bedacht dat het goed is. ’s Avonds wrijft hij zachtjes over zijn officiële White Sox-shirt. Nummer 25, LaRoche – niets is meer wat het was.

Family first. Mooi.

Maar er komt geen standbeeld in mijn tuin voor Adam LaRoche. En dat is niet alleen omdat ik zijn hipsterbaardje zo lelijk vind.

la-sp-sn-adam-laroche-retires-white-sox-201603-001

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *