Intussen in Engeland – Mourinho

Schermafbeelding 2015-09-28 om 17.08.41

Ze hoort dat de auto er aan komt, het kan alleen zijn auto zijn.

Hij zet het alarm uit, de deur gaat open.

We weten niet hoe het verder ging, die avond dat Chelsea-coach  Jose Mourinho thuiskwam bij zijn vrouw, nadat de hele wereld had gezien hoe hij de fysiotherapeut en de teamarts had uitgescholden. Op het teken van de scheidsrechter renden zij het veld in naar de geblesseerde spits Eden Hazard. Precies volgens de regels, exact volgens hun taakomschrijving. Maar Mourinho ontstak in woede. Het stond 2-2 tegen Swansea, de wedstrijd was bijna afgelopen, Chelsea speelde al met een man minder, en nu moest Hazard door de blessurebehandeling ook even van het veld af. Ze hadden moeten zien dat de spits niet echt een probleem had, maar alleen maar moe was, zei de coach. Ook de medische staf moet het spel begrijpen.

Een week later zaten er twee andere verzorgers op de bank.

Wat niet meehelpt, is dat de teamarts een vrouw is.

Ik ben geen seksist, zegt Mourinho. Ik heb niks tegen vrouwen, waarom zou ik iets tegen vrouwen hebben, mijn moeder is een vrouw, mijn vrouw is een vrouw.

We weten niet wat zijn vrouw zei toen Mourinho zijn vinger in het oog had gestoken van Tito Vilanova, destijds assistent-coach van Barcelona. We weten niet wat ze heeft gezegd, de talloze malen dat hij ruzie maakte, anderen beledigde, al die keren dat hij de scheidsrechter of zijn spelers of de media maar nooit zichzelf de schuld gaf van een nederlaag.

Misschien is Matilde Faria, die als tiener al verliefd op Mourinho werd, wel de enige die hem ziet zoals hij zichzelf ziet. ,,Noem mij alsjeblieft niet arrogant, maar ik denk dat ik heel speciaal ben, the special one’’, zei de 52-jarige Portugees ooit. Misschien geeft zij hem wat hij verdient, louter bewondering, omdat hij met Porto en Inter Milan de Champions League won, met Chelsea landskampioen is, omdat hij 20 miljoen euro per jaar krijgt, meer dan alle andere voetbalcoaches.

Misschien weet ze dat het waar is wat hij heeft gezegd, dat hij veel van voetbal houdt, maar het meest van haar. Misschien weet ze dat in die grote boze man een klein onzeker jongetje schuilt, dat niet tegen zijn verlies kan. Dat de druk in het internationale voetbal zo verschrikkelijk groot is dat een normaal mens er onder zou bezwijken.

Ze drinken iets, praten wat, zetten een serie op.

Ze pakt zijn hand, ze hoeft niet te kijken om te weten wat op zijn pols staat getatoeëerd. Tami, haar bijnaam. De bijnamen van hun twee kinderen.

En verder is er niets wat er toe doet.

 

(Uit de krant van donderdag 20 augustus 2015. Foto: News 9Schermafbeelding 2015-10-02 om 13.38.10)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *