Intussen in Monaco – Gerrans

Schermafbeelding 2015-10-09 om 14.03.40

Schermafbeelding 2015-10-09 om 14.03.40

Ver weg en lang geleden reed Simon Gerrans wedstrijden op zijn crossmotor. De Australische profwielrenner was 15 toen hij hard onderuitging. De chirurg had nog nooit zo’n verschrikkelijke knieblessure gezien.

Negen maanden later zat Simon weer op de motor. Ik kan niet geloven dat dit dezelfde knie is, zei zijn arts.

Niet lang daarna viel Simon weer. Op dezelfde knie. Als hij er nog een keer geblesseerd aan zou raken, dan zou hij nooit meer zonder stok kunnen lopen. Je moet gaan schaken, zei de dokter. Of zwemmen. Of fietsen.

Simon Gerrans werd profwielrenner. Hij won etappes in alle grote ronden, won Luik-Bastenaken-Luik en Milaan-San Remo, werd vorig jaar vicewereldkampioen en derde op de eindranglijst van de internationale wielerunie.

Vallen bleef hij ook. Dit jaar brak de nu 35-jarige coureur uit Monaco zijn record – zeven maal sloeg hij ter aarde. De schade: sleutelbeen gebroken, elleboog gebroken, diverse breuken in zijn pols, schaafwonden, diepe snijwonden, verwondingen in zijn gezicht, blauwe plekken.

De pijn van een val, daar kun je wel mee omgaan, zei de Australiër in een interview. Opgeven doet veel meer pijn dan alle pijn die je voelt als je op de fiets zit.

Simon Gerrans kan het best weten. In 2013 reed hij tien etappes van de Vuelta met een gebroken heup. Dat in de Spaanse ronde dit jaar zijn fiets van 12.000 euro werd gestolen, is een kleine rimpeling tussen de woelige baren. Toen zijn ouders in 2010 de dure reis maakten naar Frankrijk om de Tour van dichtbij te zien, viel hij op de dag dat ze aankwamen. Hij brak zijn arm.

Simon Gerrans brak dit jaar veel, maar hij brak nooit. Het was ook leerzaam, zei hij. Iets met veerkracht. Ik zou na zoveel pech zeggen: stop die veerkracht maar in je tostiapparaat, maar Gerrans bleef optimistisch over de zege die heel veel goed zou maken. In september was hij op het WK met ploeggenoot Michael Matthews kopman van de Australiërs. Beiden kwamen drie seconden na winnaar Peter Sagan over de finish. Matthews als tweede, Gerrans als zesde. De ploegleiding vond het een ongelooflijke prestatie, maar de nog jonge Matthews brieste van woede. Gerrans had niet tégen hem moeten sprinten, maar voor hem.

Afgelopen zondag dan. De Ronde van Lombardije. Voor het eerst dit seizoen was Gerrans kopman van zijn ploeg Orica-GreenEdge. Hij stond ‘fysiek frisser dan ooit’ aan de start van de najaarsklassieker, de koers van de stervende bladeren.

Simon Gerrans viel uit.

Het ergste wat er is.

‘Mijn nachtmerrie die een seizoen duurde is eindelijk voorbij’, schreef hij op twitter. ‘Tijd voor een vakantie.’

Ik hoop zó dat hij niet valt.

(Donderdag 8 oktober verschenen in het Noord-Hollands Dagblad, Leidsch Dagblad, Gooi- en Eemlander, Haarlems Dagblad/IJmuider Courant)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *