Is mijn schuldgevoel terecht?

apartments-1524359-1280x960

Lieve Mona Lisa,

Mijn man en ik zijn beiden 55  en wij wonen in een luxe appartementencomplex van 12 appartementen. We hebben het twintig jaar geleden gekocht en zijn de jongste bewoners. Inmiddels beginnen onze meeste oudere medebewoners dus weduwe of weduwnaar te worden, of ziek of dementerend. Zelf hebben wij allebei een druk leven en een energieverslindend beroep. Nu loop ik vaak met een schuldgevoel omdat ik eigenlijk meer voor deze hulpbehoevende buren zou willen/moeten betekenen. Maar ik kan het eenvoudigweg niet opbrengen. Is het terecht dat ik een schuldgevoel heb? Of is iedereen verantwoordelijk voor zijn of haar eigen welbevinden? Lieve Mona Lisa, ik worstel met deze vraag!

Beste jonge buurvrouw,

Schuldgevoel is een naar dingetje. Het kleeft zich aan je vast en op den duur zuigt het je uit. Het dient geen enkel doel om daar lang mee te blijven rondlopen, integendeel.

Het gemakkelijkste is natuurlijk om van mij te horen dat je je niet schuldig hoeft te voelen. Omdat je  nu eenmaal niet twintig jaar geleden daar bent gaan wonen om later als een soort Florence Nightingale voor alle buren te gaan zorgen. Omdat je waarschijnlijk al genoeg dingen doet om anderen te helpen. Omdat je nu eenmaal niet voor iedereen kunt zorgen. Omdat mensen ook hun eigen verantwoordelijkheid hebben en het juist vaak beter is als ze niet worden gepamperd.

Maar als ik dat zeg, dan verandert er niets en dan zou ik jou en je schuldgevoel niet serieus nemen.

En dat doe ik wel.

De eenvoudigste manier om van je schuldgevoel af te komen is als je een dagdeel in het weekeinde en een uur of wat ’s avonds in de week reserveert voor je buren. Vraag ze op de koffie, ga met ze scrabbelen of boodschappen doen, help ze om hun administratie op orde te krijgen.

Zo moeilijk is dat niet.

Tja.

Als het zo gemakkelijk was, dan hadden jullie zelf allang die keuze gemaakt.

Blijft over optie 2: accepteren dat je geen Florence Nightingale bent en dat je een leuk leven wilt hebben.

Troost je, verreweg de meeste mensen zijn zo. De meeste van je hulpbehoevende buren zijn zelf vermoedelijk ook zo, of zo geweest. Ik denk dat jij graag het meisje wilt zijn dat alles goed doet, maar er zijn geen meisjes die alles goed doen en de meisjes die zo willen zijn maken het zichzelf vaak erg moeilijk.

Blijft het schuldgevoel toch knagen, en dat sluit ik niet uit, organiseer dan een keer een koffieochtend of een borrel voor alle buren. Dan doe je wat, het is voor jullie zelf vast ook gezellig en je voorkomt dat iemand denkt dat je het speciaal voor hem of haar doet en dat jullie dus de nieuwe vrienden zijn of de nieuwe mantelzorgers.

Met een beetje geluk brengt het de andere buren nader tot elkaar, zodat ze elkaar vaker gaan opzoeken, elkaar een beetje helpen, elkaars eenzaamheid wat verminderen en elkaars leed wat verzachten.

En dat, beste jonge buurvrouw, lijkt mij de mooiste oplossing voor iedereen.

Met de meeste hoogachting,

Mona Lisa.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *