Zal ik mijn collega’s vragen of ik mee mag?

walking-shadows-1439744-640x480

walking-shadows-1439744-640x480

Lieve Mona Lisa,

Op mijn werk gaan mijn collega’s altijd samen wandelen tussen de middag. Ik wil tussen de middag eigenlijk alleen zijn, want ik zit de hele dag al tussen mijn collega’s. Dus ik ga nooit mee wandelen. Nu gaan ze volgende week samen naar een musical, maar ze hebben mij niet meegevraagd. Dat vind ik jammer. Wat zou u doen?

Groetjes,

Alleen tussen de middag

Beste Alleen tussen de middag,

Je dilemma is heel begrijpelijk. Iedereen – of bijna iedereen – wordt liever meegevraagd, dan dat hij moet vragen of hij mee mag. Soms moet je even over een lastig paadje om te komen waar je naar toe wilt. Ik zou als ik jou was de schroom van me afgooien en enthousiast vragen of je ook mee kunt naar de musical. Waarschijnlijk vinden je collega’s dat alleen maar leuk. En jij krijgt vast spijt als je het niet doet.

En dan nog dit.

Het is bijna een psychologische wet dat mensen die veel samen doen, elkaar steeds leuker gaan vinden. Het is geen toeval dat mensen vaak beviend raken met hun buren, dat kinderen die naast elkaar zitten in de klas vriendjes of vriendinnetjes worden. Er is eens een onderzoek gedaan naar vriendschappen onder studenten, die allemaal nieuw in een flat waren komen wonen. De meesten gingen om met de mensen op hun eigen verdieping.

Tijdens het wandelen leren je collega’s elkaar op een andere manier kennen, in een meer ontspannen sfeer praten ze waarschijnlijk ook over andere dingen dan werk. Als je niet mee gaat – wat je goed recht is en begrijpelijk bovendien – dan mis je dat. Je zou kunnen overwegen om af en toe eens mee te gaan. Een keer in de week bijvoorbeeld. Misschien is het leuker dan je denkt. Misschien is het goed voor de onderlinge band en verhoogt het je werkplezier. Misschien vind je het lekker om in beweging te zijn en een frisse neus te halen.

Misschien ook niet, ook prima, maar dan weet je dat.

Ik wens je veel plezier bij de musical.

Met de meeste hoogachting,

Mona Lisa.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *